به گزارش پایگاه خبری بصیرت خوشاب، در عرصه پرتلاطم خبرنگاری، جایی که هر کلمه میتواند پلی به سوی حقیقت یا دیواری در برابر آن باشد، صداقت نه تنها یک فضیلت، بلکه ضرورتی بنیادین است.
با بیش از دو دهه تجربه در این میدان، بارها لمس کردهام که قلم، همچون آینهای است که جامعه را بازتاب میدهد؛ و اگر خالصی نداشته باشد، تصویر را کدر و تحریفشده میسازد.
در این نوشتار، به نگاهی اخلاقی و مسئولانه بر چالشهای حرفهای میپردازیم:
چگونه خبرنگاران، به عنوان نگهبانان وجدان عمومی، باید از هرگونه انحراف دوری جویند تا صدای عدالت را بدون لک و لوث، به گوش همگان برسانند.
تصور کنید خبرنگاری وجود داشته باشد که از روابط حرفهای خود برای بهرهمندی شخصی – مانند دریافت تسهیلات ویژه و خاص و چندتا چند تا از یکاداره استفاده کرده است در حالی که بسیاری از شهروندان در انتظار سهم عادلانهاند – و او سوءاستفاده کرده است.
چنین فردی، چگونه میتواند روایتگر رنجهای مردمی باشد که خود از همان رنجها بیبهره ماندهاند؟
یا قصهای دیگر:
جایی که نقض قوانین روزمره، حتی در امور شخصی و عمومی همچون مدیریت فضاهای عمومی، به عادت تبدیل شود؛ چگونه چنین قلمی جرأت انتقاد از کجرویهای اجتماعی را خواهد داشت، در حالی که اصل بیطرفی و رعایت قانون، ستونهای اصلی حرفه خبرنگاریاند؟
اینها نه اتهام، بلکه تأملاتی اخلاقیاند که بر پایه اصول حقوقی چون ماده ۲ قانون مطبوعات (مصوب ۱۳۶۴) و تأکید بر حفظ استقلال و امانتداری بنا شدهاند، و یادآوری میکنند که هرگونه تعارض منافع، اعتبار قلم را خدشهدار میسازد.
و اما هشدار جدیتر:
دوری از هرگونه درگیری مالی مشکوک، به ویژه در حوزههای حساس فرهنگی و کاری،
بودجههای عمومی، امانتی عمومیاند و هرگونه سوءاستفاده از آنها – حتی به بهانه دلالی یا معاملات غیرشفاف – نه تنها تخلف حقوقی تلقی میشود (بر اساس مواد ۵۹۸ و ۵۹۹ قانون مجازات اسلامی در خصوص اختلاس و ارتشا)، بلکه قلم را از رسالت انتقادیاش دور میسازد.
خبرنگاری که درگیر چنین چرخهای شود، دیگر نمیتواند با اقتدار از فساد مسئولان بنویسد یا رشوهخواری را افشا کند؛ چرا که اعتبار او، همچون سکهای تقلبی، بیارزش خواهد شد.
در این میان، تعبیر حکیمانهای که بارها در کلام رهبر معظم انقلاب اسلامی طنینانداز شده، راهگشاست: “با دستمال کثیف نمیتوان آیینه را پاک کرد.”
این کلام، همچون چراغی در تاریکی، یادآوری میکند که پاکسازی جامعه از آلودگیها، نیازمند دستانی پاک و قلبی صاف است.
اگر دستمال کثیف بر آینه کشیده شود، نه تنها لکهها پاک نمیگردند، بلکه کدرتر و غبارآلودتر میشوند.
عدالت، همچون آینهای زلال، تنها با قلمهای بیآلایش میتواند بازتاب یابد و جامعه را به سوی تعالی رهنمون سازد.
