به گزارش پایگاه خبری بصیرت خوشاب، در قلمرو کلام امام علی(ع)، قضاوت نه ابزار قدرت، که امانتی الهی است.
آنجا که #عدالت، خون در رگهای جامعه میدواند و #قاضی، پزشکی است که اگر از علم و تقوا تهی شود، #بیماری_ظلم را همهجا میپراکند.
آیا میدانید قضاوت نادرست، آتشی است که ویرانیاش از هزاران شمشیر خونینتر است؟
قاضی؛ فانوس هدایت یا سراب فریب؟
در حکمت ۱۶۱ نهجالبلاغه میخوانیم: «مردم به #عدالت حاکمانشان سالمترند تا به باران بهاری.»
قاضی در نگاه امام(ع)، فانوسی است که باید راه را از چاه نشان دهد.
او نه تنها به قانون، که به ژرفای #انصاف آگاه است.
آیا میتوان با جهل به احکام، به میدان قضاوت قدم نهاد؟
حضرت علی(ع) هشدار میدهد:
«کسی که بدون دانش قضاوت کند، در آتش دوزخ جای گیرد.»(حکمت ۳۶۵).
قضاوت بیدانش، بازی با آتش است؛ آتشی که نخستین شعلههایش، وجدان خفته قاضی را میسوزاند.
سکوت قاضی؛ فریاد ستمگران
وقتی قاضی، زبان حقگویی را در کام خویش خاموش کند، چه میشود؟
امام در خطبه ۴۰ میفرماید: «هرگاه حاکمان به پاسخگویی به #مظلوم تن ندهند، ستمگران را جسارت افزون گردد.»
قاضی خاموش، خنجری است بر گلوی عدالت.
او با سکوتش، اشک یتیمان را به رودی از ناامیدی بدل میکند و فریاد مظلوم را در گلو خفه میسازد.
روز قیامت، پاسخ این خاموشی مرگبار را چگونه خواهی داد؟
قضاوت ناعادلانه؛ زوال ایمان جامعه
آیا میدانید بیعدالتی در محکمهها، ایمان مردم را از ریشه میخشکاند؟
امام علی(ع) در نامه ۵۳ نهجالبلاغه مینویسد:«هیچ چیز چون #ستم، اشک خداوند را جاری نمیسازد.»
وقتی قاضی، #زر یا قرابت را بر حق ترجیح دهد، نه یک فرد، که اعتماد یک جامعه را دفن کرده است.
جوانانی که به ناحق اسیر میشوند، زنان بیپناهی که حقشان به تمسخر گرفته میشود، و مردمانی که از ترس ناحقی، از دادخواهی میهراسند، همه ثمره تلخ درختی هستند که قاضی ناکاردان کاشته است.
پاسخ در قیامت؛ زمانی برای #پشیمانی_بیثمر
ای قاضی!
روزی خواهد آمد که دستانت از دنیا تهی است و زبانت به اعتراف میلرزد.
امام(ع) در خطبه ۸۳ پرسشی هولناک را پیش چشم میآورد:
«آیا گمان بردی تنها همین دنیا خانه توست؟
نه! تو از جهانی دیگر غافلی…»
آیا هنگام بازپرسی الهی، میتوانی عذر کوتاهیهایت را بیاوری؟
آیا اشک یتیمی که شبانه بر سنگ قبر پدرش زاری میکند، شهادتی علیه تو نخواهد بود؟
فرجام سخن
قضاوت، بال پرواز به ملکوت است اگر با تقوا و دانش همراه شود، و زنجیری است بر گردن اگر هواهای نفسانی آن را اسیر کند.
امام علی(ع) فریاد میزند:
«به خدا سوگند!
اگر ستارهها را به ناحق به من دهند، هرگز نپذیرم.» (خطبه ۱۲۴).
پس ای قاضی!
بدان که هر رأی تو، نه تنها سرنوشت مردم، که سرنوشت ابدی خودت را رقم میزند. آیا جرئت میکنی با عدالت بازی کنی؟
