به گزارش بصیرتخوشاب راستش را بخواهید، هر وقت اسم «اینترنشنال» میآید، یاد شهربازیِ پینوکیو میافتم؛ جایی که بچههای فراری از کلاسِ منطق و درس، با چراغهای رنگارنگ فریب میخوردند و آخرش الاغ میشدند و سواری می دادن و بار می بردند.
اما اینترنشنالِ امروز، از یک شهربازیِ ساده فراتر رفته و تبدیل شده به آزمایشگاهِ ساختِ الاغِ هستهای! یعنی نه فقط شما را الاغ میکنند، بلکه با لبخند به شما میگویند: «چه خوب که الاغ شدی، حالا بیا جلوی دوربین و از بمباتمی که قرار است بیندازیم تعریف کن!»
پرده اول: شهربازیِ تروریسم اقتصادی اینترنشنال،
آنطور که اسناد و تحلیلها نشان میدهد، با پولِ سعودی و همصدایی با تلآویو در اسرائیل ، به جنگِ روانیِ تمامعیار علیه ایران مشغول است. این رسانه نه فقط یک شبکهی خبری، که یک کارزارِ ترکیبیِ تروریسمِ اقتصادی و روانی است. تحریمهای آمریکا را نه به عنوان جنایتِ اقتصادی علیه یک ملت، که به عنوان «دادگستریِ بینالمللی» جلوه میدهند.
یعنی اگر روزی یک خانوادهی ایرانی به خاطر گرانیِ دارو و تحریم های آمریکا، فرزندش را از دست بدهد، اینترنشنال با کمالِ میل یک گزارشِ ۳۰ ثانیهای دربارهی «پیشرفتِ اقتصادیِ ایران تحت تحریم» پخش میکند!
آن هم با همان لبخندی که برای نابودیِ تهران نگه داشتهاند.
پرده دوم: از تروریسمِ اقتصادی تا تروریسمِ هستهای
اما قضیه از تحریم که فراتر رفت، اینترنشنال نقاب از چهرهی واقعی خودش را برداشت.
در فروردینماهِ امسال، علیحسین قاضیزاده، عضو تحریریهی اینترنشنال تروریست، در شبکهی اجتماعیِ ایکس، دونالد ترامپ را به «ترومنِ دوم» تشبیه کرد و خواستارِ بمبارانِ اتمیِ ایران، دقیقاً مشابه هیروشیما و ناکازاکی، شد. بله، درست خواندید!
یک رسانه که ادعای «حقوق بشر» دارد، از رئیسجمهورِ آمریکا میخواهد که ۲۰۰ هزار نفر ایرانی را یکجا خاکستر کند. این همان «شهربازیِ پینوکیو» است که این بار به جای الاغ، نسلکشیِ هستهای را به عنوان «راهحلِ نهایی» پیشنهاد میدهد.
اما مگر یک رسانه میتواند چنین جنایتی را پیشنهاد کند؟ چرا که نه! وقتی بیبیسی و اینترنشنال هماهنگ با ترامپ، در یک پروپاگاندا، ادعا میکنند که «مردم ایران خودشان خواهانِ بمباران هستند»، دیگر همهچیز روشن است.
این یعنی یک جبههی رسانهایِ هماهنگ برای عادیسازیِ یک فاجعهی انسانیِ بیسابقه. روشی که قبلاً در ویتنام، عراق و افغانستان هم تست شده بود: اول رسانهها فضا را آماده میکنند، بعد بمبها میبارند.
پرده سوم: لبخند بر خاکسترِ تهران
جدیدترین شاهکارِ این شهربازی الاغ ها، برنامهای است که در آن، مجری با لبخند، محلههای تهران را یکییکی برمیشمارد و توضیح میدهد که هرکدام بعد از بمبِ اتم، چه شکلی خواهند شد. یک مجری که با اشتیاقِ یک راهنمایِ تور، از «خاکسترِ ونک» و «خاکسترِ تجریش» حرف میزند، آن هم با لبخندی که اگر در یک فیلمِ ترسناک بود، جایزهی بهترین بازیگرِ نقشِ منفی را میبرد.
کاربرانِ ایرانی در شبکههای اجتماعی به این مجری اعتراض کردند: «چطور دلت اومد درباره وطنت حتی تصور کنی که بمباران اتمی چه بلایی سرش میاره؟!
چطور وجدانت قبول کرد دونه دونه اسم محلههای تهران رو بیاری و بگی این تعداد خاکستر میشن؟!»
اما ظاهراً اینترنشنال تروریست برای وجدان، همانقدر ارزش قائل است که برای جانِ ایرانیها! یعنی صفرِ مطلق.
پرده چهارم: تئوریِ مضحکِ «پیشرفتِ به سبکِ ژاپن»!
و اما اوجِ حماقت و بیانسانیِ این شبکه، جایی است که با جدیت تمام، ادعا میکنند اگر آمریکا مثلِ ژاپن، روی ایران بمبِ اتم بیندازد، بازماندگان پیشرفت میکنند!😀🙄
خب، بگذارید این «تحلیلِ هستهای» را هم با همان منطقِ الاغهایِ شهربازی بررسی کنیم: اولاً، ژاپنِ ۱۹۴۵ یک کشورِ شکستخوردهی جنگی بود که امپراتورِ آن تسلیمِ بیقیدوشرط شده بود. ایرانِ ۲۰۲۶ اما کشوری است که وزیرِ خارجهی اسبقِ آن میگوید: «اگر بمب بیندازید، جنگِ جهانیِ سوم را شروع کردهاید».
تفاوتِ یک کشورِ تسلیمشده با یک کشورِ آمادهی پاسخِ متقابل را متوجه میشوید؟ ثانیاً، هیروشیما و ناکازاکی با بمبهایِ ۱۵ و ۲۰ کیلوتنی نابود شدند.
بمبهایِ امروزی اما ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ کیلوتن قدرت دارند. یعنی اگر کسی بخواهد «ترومنِ دوم» شود، نه دو شهر، که تمامِ کشور را با خاک یکسان میکند.
آن وقت دیگر «پیشرفت» برای چه کسی؟ برای باکتریهایِ رادیواکتیو؟
ثالثاً، ژاپن بعد از بمب، تحتِ اشغالِ آمریکا قرار گرفت و عملاً استقلالِ سیاسیاش را دههها از دست داد. حالا سؤال این است: اینترنشنال برای ایرانیان چه آرزویی دارد؟ اشغال؟ وابستگی؟ یا همان «الاغشدن» در شهربازیِ پینوکیو؟
اینترنشنال، همان دشمن و تروریستی است که نقابِ رسانه دارد
اینترنشنال، با همهی ادعاهایِ روشنفکریاش، در عمل تبدیل شده به بلندگویِ تروریسمِ هستهای علیه ایران.
از تحریمهایِ اقتصادی که زندگیِ روزمره را نابود میکند， تا تبلیغِ بمباتمی که نسلها را محو خواهد کرد؛ این رسانه نشان داده که برایش تفاوتی نمیکند که مردمِ ایران با چه بلایی از بین بروند؛ فقط مهم این است که کارفرمای آمریکایی و سعودی و اسرائیلی اش راضی باشد.
و ما که از کلاسِ منطق فرار نکردیم، فقط یک سؤال داریم از این «تحلیلگرانِ هستهای»: اگر بمبِ اتم اینقدر برای پیشرفت خوب است، چرا خودتان داوطلب نمیشوید که اولین بمب روی خانهی خودتان بیفتد تا الگویِ «پیشرفت» را به ما نشان دهید؟! نه؟ پس لطفاً با همان لبخندِ همیشگیتان، بروید و برای کسانی که «پیشرفتِ ژاپنی» را برای ایرانیان آرزو میکنند، یک نسخه از کتابِ «تاریخِ هیروشیما» بخوانید. شاید متوجه شوید که خاکستر، هیچکس را به آینده نمیرساند، مگر در تخیلاتِ بیمارگونهی یک شهربازیِ ضدبشری. #بصیرتخوشاب
