به گزارش بصیرت‌خوشاب در سبزوار، ظاهراً شهرداری ها هم با مرده‌ها مشکل مسکن دارند! قدیم‌ها مرده ها را می‌بردند قبرستان، می‌گفتند اینجا جای شماست؛ اما امروز همان قبرستان قدیمی را پارک کرده‌اند و به مرده ها گفته‌اند: «ببخشید، مزاحم زنده‌ها نشوید!»
وسط میدان کارگر(فلکه زند)، جایی که گفته شده روزگاری قبرستان سبزوار بوده، حالا در وسط میدان پارک کودک و محل استراحت پیرمردها ساخته‌اند. یعنی اگر یک مرده امروز از خواب چندساله‌اش بیدار شود، احتمالاً اول دنبال قبر خودش می‌گردد، بعد از نگهبان پارک می‌پرسد: ـ ببخشید، قبر من کجاست؟
نگهبان می‌گوید: ـ نمی‌دانم حاج‌آقا؛ الان اینجا سرسره است! مرده می‌گوید: ـ پس سنگ قبرم؟ ـ جمع شده. ـ خاکم؟ ـ فضای سبز شده.
ـ پس من چی؟
ـ شما؟
شما مزاحم طرح توسعه شهری هستید!
ما ملت عجیبی هستیم؛ برای مرده‌ها قبر می‌سازیم، بعد که چند سال گذشت، روی قبرشان پارک می‌سازیم و اسمش را می‌گذاریم «فضای شاد کودک»!
چه ترکیب مبارکی: یک طرف تاب، یک طرف کامیون؛ بالای زمین خنده، زیر زمین قبر مرده ها…
در چنین شهرسازی‌ای فقط مانده روی تاب بنویسند: «لطفاً هنگام تاب خوردن، فاتحه‌ای برای اموات قرائت فرمایید.»
اما طنز ماجرا آنجا تمام می‌شود که گفته می شود یک کودک سه‌ساله در همین محدوده، وارد خیابان شده و زیر کامیون می‌رود.
پدر، شاهد آن صحنه، از شدت شوک به کما می‌رود و مادر هم حال مساعدی ندارد. اینجا دیگر آدم نمی‌داند باید به پارک نگاه کند یا به خیابان.
به تاب نگاه کند یا به قبرستانی که دیگر نیست. به کودکی که باید بازی کند فکر کند یا کودکی که دیگر بازی نمی‌کند.
ما معمولاً بعد از حادثه متخصص می‌شویم.
یکی می‌گوید چرا بچه دست پدر را رها کرد. یکی می‌گوید چرا راننده حواسش نبود. یکی می‌گوید چرا نرده نبود. یکی هم لابد پیشنهاد می‌دهد از این به بعد بچه‌ها را با زنجیر به والدین ببندند! اما یک سؤال ساده باقی می‌ماند: چه کسی پارکی ساخته که کودک از آن می‌تواند مستقیم به خیابان برسد؟
مرده‌های بیچاره یک عمر زیر خاک بودند؛ حالا ظاهراً باید از بالای خاک هم مراقب بچه‌ها باشند! ما در شهرسازی یک رسم قشنگ داریم: اول می‌سازیم، بعد استفاده می‌کنیم، بعد حادثه می‌شود، بعد کارشناسی می‌کنیم، بعد جلسه می‌گذاریم، بعد وعده می‌دهیم، بعد هم همه‌چیز را می‌سپاریم به حافظه مردم.
و حافظه مردم هم، خدا را شکر، با چند خبر تازه مشغول می‌شود. اما این یکی را کاش فراموش نکنیم.
چون بحث فقط یک پارک نیست.
بحث این است که وقتی برای زنده‌ها جا درست می‌کنیم، نباید یادمان برود زمین قبلاً چه کسانی را در آغوش گرفته است.
قبرستان را می‌شود پارک کرد؛ اما نمی‌شود مسئولیت را هم زیر چمن مصنوعی دفن کرد.
و نمی‌شود بعد از هر حادثه، یک تاب را جابه‌جا کرد و خیال کرد مشکل هم جابه‌جا شده است.
کاش بعضی مسئولان قبل از اینکه زمین را متر کنند، یک بار هم عقلشان را اندازه بگیرند. چون تاب و سرسره را می‌شود عوض کرد؛ اما کودکی که رفت، دیگر هیچ پارکی برایش ساخته نمی‌شود. #بصیرت‌خوشاب#طنز_اجتماعی@khoshab1
