خیابون؟ نوچ! تبلیغ؟ یس! /موتور سواری بانوان از پیستِ ممنوعه تا ویترینِ تلویزیون
خیابون؟ نوچ! تبلیغ؟ یس! موتور سواری بانوان از پیستِ ممنوعه تا ویترینِ تلویزیون؛ قانون هم ظاهراً دندهاش را بر اساس موقعیت عوض میکند!
به گزارش بصیرتخوشاب، از عجایب روزگار در ایران اسلامی این است که زن ایرانی اگر بخواهد سوار موتورسیکلت شود، احتمالاً باید پیش از روشن کردن موتور، از هفتخوان مقررات عبور کند؛ گواهینامهای که مسیر دریافتش محل بحث است، مجوزهایی که ماجرای خودش را دارد و محدودیتهایی که گویا قرار است موتورسواری را به رؤیایی دوردست تبدیل کند!
اما کافی است پای تبلیغات تجاری، نمایش تلویزیونی یا رزمایشهای رسمی به میان بیاید؛ ناگهان همان زنی که در خیابان با هزار اما و اگر روبهروست، روی زین موتور مینشیند، گاز میدهد و ویراژ میرود؛ آن هم در قاب دوربینهایی که ظاهراً برای بعضی صحنهها، قوانین را روی حالت «پرواز آزاد» تنظیم میکنند!
اینجاست که آدم از خودش میپرسد: بالاخره موتورسواری زنان ممنوع است یا فقط وقتی ممنوع میشود که خودِ زن بخواهد موتورسوار باشد؟!
اگر موتورسواری برای زنان ممنوع است، پس این نمایشهای تلویزیونی و مانورهای پرطمطراق چه صیغهای هستند؟
و اگر حضور زنان روی موتور در این موقعیتها ایرادی ندارد، چرا همین امکان نباید در زندگی روزمره، با ضوابط روشن و قانونی، برای آنان فراهم باشد؟
نکند در این سرزمین، موتور هم مثل بعضی امتیازهای دیگر، دو نوع پلاک دارد: یکی برای شهروند عادی و دیگری برای دوربین تلویزیون و مراسم رسمی؟!
ظاهراً در قاموس این تناقضها، زن ایرانی برای راندن موتور در خیابان باید پشت چراغ قرمز محدودیت بماند؛ اما برای تبلیغ کالا، زیباتر کردن قاب تلویزیون یا تکمیل دکور یک رزمایش، ناگهان صلاحیت نشستن پشت فرمان را پیدا میکند!
چه قانون عجیبی!
اگر مهارت و ایمنی ملاک است، باید برای همه یکسان باشد؛ اگر ممنوعیت اصل ماجراست، دوربین و لباس فرم نباید آن را به مجوزی موقت تبدیل کنند. خلاصه اینکه در این نمایش پرتناقض، ظاهراً موتورسواری زنان نه همیشه ممنوع است و نه همیشه آزاد؛ همهچیز بستگی دارد به اینکه زن ایرانی خودش میخواهد موتور براند یا قرار است در قاب تصویر دیگران موتور براند! و اینجاست که باید با لحنی کاملاً جدی و البته با لبخندی تلخ پرسید: خانمها پشت موتور ننشینند؛ مگر اینکه دوربین روشن باشد؟! 😂🏍️







